|
Persoonlijk
Ik ben Corrie Wolters en woon in Almelo. Na een pabo-opleiding heb ik een aantal jaren in het
basisonderwijs gewerkt. Muziek had altijd al mijn voorliefde en na een
deeltijdopleiding conservatorium stapte ik in het vak 'consulent muzikale
vorming'. Concreet omvatte dat: praktijkbegeleiding en bijscholing van
leraren basisonderwijs voor muziek. Er kwam echter voor alle consulenten in
Overijssel een einde aan toen de provincie meende dat geld anders te moeten
gaan besteden.
Zover als ik me kan
herinneren hebben belangrijke levensvragen mijn aandacht gehad. Ik had
vroeger theologie willen studeren, maar dat was voor meisjes niet weggelegd.
Waarom heb ik nooit begrepen. Het ontslag aan de muziekschool betekende een
nieuwe kans - en wel die studie alsnog aan te pakken.
Belangrijk vond - en vind ik nog - meer en meer te ontdekken waarom
godsdienst beleefd wordt zoals het beleefd wordt - waarom het de huidige
vorm heeft - wat erachter zit en waarom.
Maar ook los van deze studie had en heeft de vraag naar de zin van het
bestaan, samen met alles waarmee we geconfronteerd worden mijn grote
belangstelling. Als onderdeel daarvan zijn het de verhalen rond ziekte en dood,
rond leven nu en aan de overkant van de horizon. Vanuit een
kerkelijk-gelovige visie kan men zoeken naar een mogelijk antwoord - het
hoeft niet. Het is heel boeiend om te zien dat mensen er op hun heel
persoonlijke anier mee bezig zijn en er op een eigen manier vorm aan inhoud aan geven.
Wat is de zin van leven en dood voor jou?
Met name grijpen situaties rond dood diep in
het leven in - en in de loop van de tijd heeft dat er toe geleid dat ik met
grote regelmaat uitvaartplechtigheden verzorg. Religie, godsdienst kan
daarbij een rol spelen, maar het hoeft niet. Een en ander is uiteraard
afhankelijk van de levensbeschouwing of levensvisie van de
overledene en de nabestaanden. Juist daarom is de aansluiting bij de
eigen persoonlijkheid van de oncrete mens wezenlijk. Tenslotte moet
híj met het verlies verder.
|
